KONFORLU YAŞAMIN BİZDEN ALIP GÖTÜRDÜKLERİ

Konfor, bizi Allah’ın ahkamından uzaklaştıran her şeydir. Konforlu yaşama isteğinin beraberinde getirdiği dünyevileşme bizi değerlerimizden uzaklaştırmıştır. Düşünce hayatımızı daraltıp bize nasıl yaşayacağımızı, hangi durumlarda nasıl tavır alacağımızı belirlemiş, inandığımız hayatı yaşamayı değil de bize dayatılan hayatı yaşamaya mecbur bırakmıştır. Konforlu yaşama isteği geçmişte ve günümüzde her dönem Müslümanların zor imtihanlarından biri olmuştur. İslam tarihinde Tebük Gazvesini bu açıdan ele aldığımızda; Gazve, Tevbe sûresi 117.ayeti kerimede “sâatü’l-usre” (güçlük zamanı) olarak geçer. Bu sebeple orduya “ceyşü’l-usre”(güçlük ordusu), gazveye “Gazvetü’l-usre” (güçlük gazvesi) adı verilmiştir. Yaz mevsiminin sıcak geçtiği bir dönemde gidilecek bölgenin uzak olması dolayısıyla Müslümanların bir kısmı isteksiz ve bahanelere dayanarak sefere çıkmak istemeyince ikaz amaçlı ayetler nazil oldu. “Ey iman edenler! Size ne oldu ki, «Allah yolunda savaşa çıkın!» denildiği zaman yere çakılıp kalıyorsunuz? Dünya hayatını ahirete tercih mi ediyorsunuz? Fakat dünya hayatının faydası ahiretin yanında pek azdır.” Tevbe/38  “Eğer (gerektiğinde savaşa) çıkmazsanız, (Allah) sizi pek elem verici bir azap ile cezalandırır ve yerinize sizden başka bir kavim getirir; siz (savaşa çıkmamakla) O’na hiçbir zarar veremezsiniz. Allah her şeye kadirdir.” Tevbe/39 Buradaki en önemli husus ayetlerden de anlaşıldığı üzere Müslümanların kendi konfor alanlarını, cihat emrine tercih etmiş olmalarıdır. Bundan dolayı ilahi ikaza maruz kalmışlardır. Asr-ı saadet sonrası dönemlerde de bir kısım Müslümanların refah içinde yaşama isteği devam etmiştir. Uyandığında yüzünde hasır izi olan doyasıya arpa ekmeği yemeyen peygamberi hayat tarzı yerini ihtişamlı saraylara, süslü hamamlara, ipek elbiselere, altın kemerlerle donatılmış saltanatlara bırakmıştır. Fetihlerle artan ekonomik refah, başta Emevi sultanları olmak üzere toplumun ileri gelenlerini ve halkı birçok alanda etkilemiş; sosyal, kültürel, siyasi vb. alanlarda gerçekleşen değişimler toplumu dini değerlerden uzaklaştırıp rahat ve sorumsuz bir yaşama itmiştir. Emevi saltanatlığının, dünyaya meylettiğini ve yozlaştığını gösteren aşağıdaki diyalog, tarihin önemli sayfalarından biridir. Muaviye, Hz. Ebû Zer’e sorar: “Sarayımı nasıl buldun?” Hz.Ebû Zer: “Ey Muaviye! Eğer bu sarayı kendi paranla yaptırdıysan israftır. Eğer halkın parasıyla yaptırdıysan ihanettir ve haramdır. Konuyla ilgili Muaviye ve Hz. Ebû Zer arasında geçen bu diyalog konunun ehemmiyetini açık bir şekilde ortaya koymuştur. Konuyu kavrama noktasında bize çağlar öncesinden gelen bir deklarasyon niteliği taşır. Sonraki zamanlarda da bu refah arzusunun hızla devam ettiğini görüyoruz. Hızlı bir şekilde dünyevileşen Müslümanların ahvali ümmetin hazin durumunu Gazze’de gözler önüne seriyor. Bugün Gazze’de hüzün var ve bu hüzün dünyanın diğer bölgelerindeki Müslümanlar tarafından yeterince paylaşılmadığı için artarak büyümektedir. Kendi konfor alanlarına çekilip Gazze’ye destek için sadece temennilerde bulunan Müslümanların Gazze’ye duyarsız kaldıkları apaçık ortada. Üzülerek ifade edelim ki Müslümanlar, dünyadaki rahatını muhafaza etmek adına Gazze’deki kardeşlerinin dertlerine çok fazla ilgisiz kalmıştır. Gazze imtihanının yükü pek ağırdır. Kendilerini refah ve zenginlik içerisinde düşünen Müslümanların aksine yerkürenin en özgür ve en cesur insanları Gazze’de toplanmıştır. Özgür ve cesur olmaları dünya esaretine meydan okumaları ve Allah’ın hudutları içerisinde kalıp mevcut emperyalist dünyaya baş kaldırmaları sebebiyledir. Gazze bize gerçek refahın dünya imkanlarıyla sınırlı olmadığını net bir şekilde göstermiştir. Tüm mal varlıklarını ve en mühimi canlarını, kanlarını kaybetmelerine rağmen dimdik ayakta durmaları, Allah’tan umudunu kesmemeleri, hayatın dünyadan ibaret olmadığını alenen ortaya koymuştur.

Bu haber toplam 112 kez ziyaret edildi.