EVLAT! GÖNÜL AYNASINDAN BAK Kİ BEYHUDE GEÇMESİN ÖMRÜN

Günler geceler akıyor avuçlarımızdan, dün annemiz babamız elimizden tutarken şimdi koşmaktan yorulur olduk. Elde avuçta ne kaldı ruhun havzası ne ile doldu aydınlandı, etrafını hangi çiçekler sardı. “Ah nideyim ömrüm seni” derken Yunus’umuz usandı. Gözümüzde gönlümüzde aç susuz kaldı, kavruldu dili damağı bir damlaya muhtaç kaldı. Muhabbet ilacına hasret, ilim deryasına ırak kaldı. Bebektik çocuktuk şimdi genç olduk kimimiz yaşlı. Bir yol tutturduk aldık başımızı yürüyoruz. Yanımızda hangi refikimiz var kim bize yoldaşlık yapıyor, gittiğimiz yol yol mudur değil midir hafzalamız almaz oldu durup muhakeme yapamaz olduk. Bulanıklaştı gönül aynamız puslandı baş gözümüz. Nedir kimdir müsebbibi kaybolan yıllarımızın… Her şey daha anne karnındayken başladı, iradeyi elde tutmadan önce nasibi kadar buldu yoldaşını insan. İlk annesi sonra babası etti yarenlik, ardı ardına eklendi dedesi dayısı teyzesi komşusu derken taklit edeceği örnekler dizildi tespih tanesi gibi. Ama en çok anne babasıydı insan! Ondan beslendi ondan duydu her şeyi, beraber yaşadı yattı kalktı ilk hocası oldu. Kabul etti her şeyi sorgulamadan neyi kabul ettiğini bilemedi insan, nasibi kadar dedik ya. Büyüdü büyüdü idrak etmeye başladı gönül perdesi süslendi motiflenmeye başladı incelmeye yavaş yavaş. Hocaları oldu kitapları, yol gösterenleri. Bilmeden bildiklerinin yanına eliyle koydukları eklendi. Bir başyapıt bir sanat vardı ortada ruhu kalbi aklı iradesi ile karşımızda. Buraya kadar hikaye ettik asıl şimdi düşünmemiz lazım. Bir insan kanının en hızlı aktığı zamanlarında hangi yöne dizginleriyle koşmalı. Doğru yolu, yönü nasıl bulmalı… Her şeyin ulaşılabilir olduğu ama cahilliğin bağnazlığın ön planda tutulduğu bir dönemde yaşıyoruz. Ekranlar ahlaksızlıkları çirkinlikleri batının şuursuz yaşam biçimini sanki bizim normalimizmiş gibi her gün gözümüze sokuyor diziler filmler vasıtasıyla. Sosyal medya ve gündüz kuşağı senkronize olmuş cımbızla bütün yanlış işleri ilişkileri gözler önüne seriyor. Masum görünen çizgi filmlerde bile bin bir çeşit bilinç altı mesajları veriliyor. Bütün algoritmalar sana maddi manevi sürekli bir şeyler pazarlıyor. Algılarımızla oynayıp duygularımızı sömürüyorlar. Yeni nesil değil bir önceki, ondan da önceki fark etmiyor. Çoğumuz dünyadaki asıl gayemizi yitirmiş gibi yaşıyoruz. Değil gençler çocuklar dahi aile sofralarında anne babasının yüzüne değil telefon ekranına bakıyor. Gençler daha okulu bitirmeden kolay para kazanma tuzağına düşmüş her türlü yolu deniyor, çıplaklık bir moda haline gelmiş ve ünlü olabilmek için ekran karşısında yapılmayan rezillik kalmıyor. Bu gençliğin sorunu mu, hayır! artık tüm insanlığın içine düştüğü bataklık. Bu kantarın ayarı nasıl düzelecek derseniz gençlerden önce anne ve babalanın düzelmesi kendine gelmesi şart. Bir insanın hayatındaki en büyük örneği yol göstereni ailesidir. Gençler dışarıda yanlış pırıltıların peşine düşmeden aile ortamında asıl cevherlerle tanışacak. Sevgili peygamberimizin (s.a.v) sünnetleri evde adet haline gelse asıl insanlık cevheriyle tanışılsa gençlerin tohumu sağlam kök salıp kolay kolay eğilip bükülmeyecek meyveler verecek. Prof. Dr. Sadettin Ökten hocamız birçok sohbetinde gençlik yıllarında ailesinde karar merciinin Hz. Muhammet (s.a.v.) olduğunu dile getiriyor. Ailelerin çocuklarına karşı tutarlı davranmaları gerektiğini vurguluyor. İslam’ı yaşantısında tecrübe eden kendi inanç dinamiklerine hakim doğruyu yanlışı kavramış bir evlat geleceğine ışık tutmuş olup istikametini bozmadan yoluna devam edecektir. Merhum Veysel Öksüz’ün “Kızıma” şiirinden birkaç kıta ile okuyucularımızı baş başa bırakıyorum.

 

Gençlik bahar gibidir

Emeksiz meyve verir

Bunun kadrini bilir

Sahibi irfan kızım

 

Âleme ibretle bak

Gafillerden dur uzak

Alnı açık kalbi pak

Olmalı insan kızım

 

Hiç kimseye tutma kin

Ne incit ne de incin

İyilik yap HAK için

Buldukça imkân kızım

Dinleme boş kelamı

Bil helali, haramı İyi anla islamı

Geçmeden devran kızım

Bu haber toplam 107 kez ziyaret edildi.